Liever thuis

‘Ga je zo de straat op?’ Het is suikerfeest en Rabab (26) heeft een djelabba aan. Ze is op bezoek bij haar ­ouders in Amersfoort, waar ze is opgegroeid.
Rabab leerde haar eigen cultuur, de Marokkaanse, eigenlijk pas echt kennen via haar schoon­ouders. Haar eigen ouders waren meer bezig met ­inte­gratie. ‘Ik geloof dat ik vroeger zelfs als zwartepiet naar school ging.’
‘Ga je zo de straat op?’ vraagt haar moeder, bijna vies kijkend naar Rababs nieuwe jurk. In Amersfoort vinden mensen het raar als je in een djelabba loopt. In Overvecht niet. In Overvecht voelt Rabab zich thuis.
Zelf vindt ze niet dat haar huis Marokkaans is ingericht. Toch lijkt het op het huis van Naoual en Abdel, met de zwarte bank en de kroonluchter. Naast de tv staat een citaat uit de Koran.
Het was geen toeval dat ze met een Marokkaanse man getrouwd. ‘Ik heb altijd gezegd dat ik, hoe zeg je dat netjes, binnen mijn eigen groep zou trouwen. Ik weet niet waarom. Ik voel me er prettig bij.’
Rabab en haar man Mohamed (28) ontmoetten elkaar op het mbo. Na zijn opleiding richtte Mohamed zijn eigen bedrijf op. Rabab studeerde verder en werd docent op het ROC.
Toen haar eerste dochter, Kaoutar (5), geboren werd, ging Rabab gewoon weer aan het werk. Haar dochter werd opgevoed door Mohammeds ouders. Net zoals Rabab werd opgevoed door haar oma, terwijl haar ouders geld verdienden zodat het Rabab en haar zes broers en zussen aan niks zou ontbreken.
Toch zat het Rabab niet lekker. Bij de geboorte van haar tweede dochter, Hafsa (1), besloot ze te stoppen met werken en voor haar kinderen te zorgen. ‘Ik heb belangrijke momenten in Kaoutars leven gemist. De eerste stapjes, haar eerste woordjes. Het ging allemaal zo snel. Ik heb er niet eens een filmp­je van.’
Kaoutar, die inmiddels vijf is, komt binnen met een touwtje. ‘Mama, kun je me kop en schotel leren?’
‘Nu niet. Later vanmiddag. Ik ben even aan het praten met deze mevrouw. Ga maar spelen.’
Als Kaoutar naar haar kamer is, vertelt Rabab vertederd: ‘Vanmorgen vroeg ze of haar haren vastzitten aan haar hersenen. Hoe ze erop komt? Ik heb geen idee, maar ik neem alle de tijd om al haar waaroms te beantwoorden. We zochten op het internet naar ­plaatjes van de schedel en van de hersenen.’
Thuis voor de kinderen zorgen kost meer energie dan werken, ontdekte Rabab. Boodschappen doen, huishouden en vooral met de kinderen spelen. Rabab past op alle kinderen van haar broers, zussen, zwagers en schoonzussen. Ze doet overal aan mee. Spelletjes, dansen op Kinderen voor Kinderen. Ook haar Hollandse opvoeding heeft zijn sporen achtergelaten. Want als Rabab met de kinderen pannenkoeken bakt, zijn dat Hollandse pannenkoeken.