Veilige haven

Als je een positief beeld wilt van Nederland: vraag aan een vluchteling hoe hij het hier vindt. ‘Iedereen is hier vriendelijk, de regels zijn goed. Zelfs de politie is aardig,’ vertelt de Syrische Mamoun (31).
‘Veiligheid. Dat mijn kinderen hier veilig kunnen slapen, is het belangrijkste voor ons.’ Mamoun woont met zijn vrouw Fatima (26) en zijn dochters Sham (6) en Eiman (9), pas een paar maanden in Nederland. Ze zijn gevlucht uit Syrië. Een tijd woonden ze in Libanon en Turkije. In Turkije had Mamoun ook werk, maar hij kon geen verblijfsvergunning krijgen. ‘Als ze je niet meer moeten, gooiden ze je er gewoon uit.’
Bij vrienden en familie, die vanwege de oorlog door heel Europa en het Midden-Oosten verspreid zijn, informeerde Mamoun waar hij het beste kon wonen. ‘Mijn broer woont hier in Nederland. Hij zei dat hier goede regels zijn. In Nederland heb je rechten.’ Nederland is het enige land dat familiehereniging bij de wet geregeld heeft. Familiehereniging is een van de eerste woorden die Mamoun in het Nederlands leerde.
In de woonkamer staat een matras tegen de muur. Tegen de andere muur staat de nieuwe bank. Voorheen zat het gezin in een kale kamer op het matras. Langzaam vult het huis zich met meubels. Fatima zet voor ons Arabsiche koffie op het gloeiplaatje dat ze meenam uit Syrië.
Mamoun is blij dat hij nu hier woont. ‘Mensen hebben respect voor elkaar. Als je in Turkije geen Turks spreekt, helpt niemand je. Als je in Nederland niet uit je woorden komt, dan proberen mensen het met hun handen en voeten. Wil je naar een bepaalde straat en begrijp je iemands uitleg niet, dan nemen ze je bij de hand en bréngen ze je naar waar je zijn moet.’
Ook op de school van de kinderen is het fijn. ‘In Syrië werden de kinderen behandeld als soldaten. Ze moesten een uniform aan. Soms stonden ze uren in de rijen opgesteld om het volkslied te zingen. De leraar schreeuwde alleen maar naar ze. Hier in Nederland is de juffrouw vriendelijk, geduldig. Ze heeft tijd om naar de kinderen te luisteren.’
‘Laatst kreeg ik mijn fietsslot niet open. Ik stond te friemelen aan het slot toen er een politieauto langskwam. Ze stapten uit. Ik verstijfde. ‘In Syrië zat je in de problemen als de politie zich met je ging bemoeien. Als je niks verkeerd had gedaan, dan verzonnen ze wel wat of gaven ze jou de schuld van iets wat je niet gedaan had.’
De Nederlandse politieagent kwam op Mamoun af. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg de agent. ‘Dit is mijn fiets,’ legde Mamoun uit. ‘Ik krijg mijn slot niet open.’ En wat er toen gebeurde, dat vond Mamoun ongelooflijk: de politie­agent begon hem te helpen! Het slot schoot los en de politie vertrok weer. ‘Hij zei zelfs vriendelijk gedag. Ik stond nog te trillen als een rietje. Ik wist niet wat me was overkomen.’